Reis door spreekwoordelijk lichaam #8 de buik

De buik is een bijzonder gebied. Nu het zonnetje weer begint te schijnen en de winterkleding omgeruild wordt voor de wat minder dikke kleding waarin je je heerlijk kunt verstoppen, komt de buik wat meer tevoorschijn. We zijn hier in het Westen nogal gesteld op het uiterlijk van de buik; en dan met name zo richting de zomer;
oh..is die nog wel strak genoeg? Kan ik nog wel in bikini? Ik houd m’n buik maar een beetje in… Maar hé, waar hebben we het eigenlijk over? De buik verdient zoveel meer dan een goedkeuring van een strak aanzicht. Buiten het feit dat we ‘uit de buik’ komen, hoe bijzonder, zit net onder je navel het gevoelscentrum. Je kern. Vanuit deze kern zouden wij eigenlijk de beslissingen en keuzes moeten maken, in plaats van uit het hoofd. En daar is lef voor nodig om daar naar te durven luisteren en er op te vertrouwen dat het klopt. Vaak gaat het hoofd, oftewel je verstand, meespelen en trekt deze je onderbuik gevoel in twijfel. Naar wie luister je dan uiteindelijk?
Een mooi voorbeeld is die over mijn eigen onderbuik gevoel.

Wij gaan verhuizen en moesten daarom logischerwijs ons huis te koop zetten. Het bord “te koop” werd neergezet. Het klinkt misschien zweverig, geiten wollen sokkerig of je vraagt je af of ik wel helemaal oké ben, maar ik heb toen even een onderonsje met Huis gehad. Dat ging ongeveer zo: Lief Huis, je hebt 13 jaar lang ontzettend goed voor ons gezorgd. We hebben in dit huis gelachen, gehuild, ruzie gemaakt, geknuffeld. Je hebt ons warmte gegeven en soms ook even in de kou laten staan als er weer wat aan je opgeknapt moest worden… Je gaf ons een veilig gevoel. We voelden ons thuis bij jou. Maar nu, lief Huis, is het tijd om een nieuwe stap te maken. Een nieuw onderkomen voor ons. Daarom zou ik je willen vragen; zoek iemand die bij je past. Die je met liefde wilt ontvangen en jou ook neemt zoals je bent en je in je waarde laat. Je staat stevig als een huis, je hebt stormen gekend en overwonnen. Je bent niet zomaar een huis maar eentje met een verhaal. Een verhaal dat startte in het jaar 1850. Ik zou het op prijs stellen Huis, dat je zo rond februari de juiste persoon vindt en graag ook met het juiste bod ;-). Zodat we je met een goed en gerust gevoel achter kunnen laten en kunnen beginnen aan een nieuwe fase in ons leven.
Na het gesprek met Huis voelde het goed en rustig in mijn buik. Ik voelde dat ik erop kon vertrouwen dat het zo zou gaan. De kunst is dan om er op te durven blijven vertrouwen. Want het hoofd gaat zich er ontzettend mee bemoeien. (Die van mij is sowieso een ontzettende bemoeial). We hebben ontzettend veel kijkers gehad. En elke keer weer was er wel een reden waardoor er niet werd doorgepakt. Opvallend was dat de meeste kijkers het huis grondig wilden verbouwen. Na de zoveelste kijker en dito teleurstelling schoot ik naar mijn hoofd; Het gaat nooit lukken, we raken het huis niet kwijt. Hoe nu verder? Kortom; stress. Nadat we het huis zo’n 8 maanden te koop hadden staan, brak de maand februari aan. Opnieuw een kijker. Een vrouw. Ze keek, ze voelde en ze zei;’ Ja, dit is het huis waar ik liefde voor voel. Er kwam een bod waar wij ons in konden vinden en er volgde een gesprek. Ze zei: in Italië zijn de mensen ontzettend dankbaar als ze een huis overnemen van een eigenaar. Zo voel ik mij nu ook. Dankbaar dat ik in dit huis mag gaan wonen. Ik zal het met veel respect en liefde gaan bewonen en het in z’n waarde laten….’
Mijn onderbuik gevoel klopte. Het onderonsje tussen mij en Huis had goed uitgepakt. Ik voelde vlinders in mijn buik en mijn buik was er vol van. In deze context bedoelt als: vol van blijdschap. Dit omdat het huis verkocht is, precies op tijd, maar met name ook over het feit dat ik kan vertrouwen op mijn onderbuik gevoel.

Hoe is dat bij jou? Durf jij te vertrouwen op je onderbuik gevoel?

Het volgende blog over reis door spreekwoordelijk lichaam lees je hier.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *